کسی نیست مرادریابد... چه کسی میفهمد؟ دردلم رازی هست؟ میسپارم آن را به خیال وشب وتنهایی خود به کدامین انسان؟ به کدامین مخلوق؟ توبگو هست کسی؟ تاکه مرا دریابد؟ چه طنین انگیزاست تق تق پای خیالم که به دیباچه ی فردا، به خدا میراند وچه زیباست نیازمن وناز دل بی تاب من وخاطره ای پراحساس ولی افسوس که در راه دلم گم گشته توبه من میخندی ومن ازخنده ی تو میفهمم که کسی نیست مرا دریابد ...

میـدونی بن بست ِ زنـدگی کـجـاست ؟
جــایــی کـه ...نـه حـــق ِ خــواسـتن داری !
نـه تــوانــایـی ِ فـــرامــوش کـــردن

لحظه های خوب زود به خاطره تبدیل میشن
آرزوها زود عقده میشن
دوست داشتنها زود تموم میشن
عشقها زود خراب میشن
محبتها زود فراموش میشن
آدمها زود پشیمون میشن ولی دیگه دیر شده
چون عادت کردیم امروز رو ازدست بدیم

توبه هایم شکسته و قلبم دریده است

تردیدهایم به عرش و غرورم به فرش رسیده است

من قربانی هوس دوست داشتنم

دم مغتنیست

رها شو از جسم خسته تقدیر

حقارت کافیست

تو می گفتی نمی شکنم....

اما شکستن آسان بود

سنگ نمی خواست!

گم کردن دستانت

ندیدن انتظار چشمانت

و خاطره شدن گرمای بوسه هایت

کافی بود

برای شکستن

برای تمام شدن....

 

هستن یا نیستن تو

دیگر چه فرقی می کند؛

وقتی تو

آنی که باید، نیستی دیگر…

دیگر وقتی هستی هم

انگار که نیستی!

 

از تـــو که مینویسم یک درد دارم....
تـــــو میفهمی در این خراب آباد دل چه میگذرد!
از تو که نمینویسم هزار درد دارم....
درد نگفتن، درد نشنیدن، درد ندانستن، درد سر، درد دل، درد....!
مانده ام بنویسم و دل را دریابم؟
یا قلم -تـــــو- نوشت را زمین بگذارم و سر را دریابم؟
فرقی هم نمیکند انگار....
دل که عاشق است سر بهانه می آورد، بیراهه میرود، درد میگیرد، امان میبرد!
دل که عاشق است..... عاشق است

یک نگاه با عشق ....

بهتر از هزار بار گفتن دوستت دارم بدون عشقه...

من سکوت می‌کنم

و تو خوب به چشمان من نگاه کن نازنینم.

 

آرامش یعنی ؛
هر وقت قهر کردی ،
مطمئـن باشی بجز تو ، هیچکس جاتو نمیگیره . .

نزدیک ترین آدم به تو

اون کسی است

که از دورترین فاصله

همیشه به فکرته.....!

تو که دستت به نوشتن آشناست
دلت از جنس دل خسته ی ماست
دل دریا رو نوشتی همه دنیا رو نوشتی
دل ما رو بنویس
بنویس هر چه که ما رو به سر اومد
بد قصه ها گذشت و بدتر اومد
بگو از ما که به زندگی دچاریم
لحظه ها رو میکشیم نمی شماریم
بنویس از ما که در حال فراریم
توی این زمستون بد فکر بهاریم

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق
عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست.
چه قانون عجیبی! چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی!
که هر بار ستاره های زندگیت را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره کنی
و خود در تنهایی و سکوت با چشمهای خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره نشینی

 

 

حرف دلت رو امروز بزن !
اگر امروز گفتی ...
اسمش "حرف دل" است
اگر نگفتی ...
فردا می شود
" درد " دلت

خاطرات را باید سطل سطل . . .
ازچاه زندگی بیرون کشید . . . !
خاطرات نه سر دارند و نه ته . . .
بی هوا می آیند تا خفه ات کنند . . .
میرسند . . .
... گاهی وسط یک فکر . . . !
گاهی وسط یک خیابان . . . !
سردت می کنند . . . داغت میکنند . . . !
رگ خوابت را بلدند . . . زمینت می زنند . . . !!!
خاطرات تمام نمی شوند . . .
تمامت می کنند

خیلی‌ جالبه یه وقتایی دست تقدیر به یه جایی‌ از زندگی‌ میرسونتت که مجبور میشی‌ یه کاریو که همیشه می‌ترسیدی اتفاق بیفته رو خودت انجام بدی یعنی مجبورت میکنند




من به نظر شما دوستان وقتی از یک نفر که خیلی دوستش داری دو بار

به یک دلیل که به زندگی شخصی خودش از نظر احساسی بر میگرده

نسبت به شما بی تفاوت بشه لیاقت عشقتون رو داره؟

چی میشه واسه یه بارم چش به راه من بشینی
یا شبا وقتی که خوابی خوابای منو ببینی
خیلی حرفا توی قلبم هس هنوزم که هنوزه
نمیخوام اصلا بدونی که دلت واسه بسوزه
دوس دارم بعد یه چن وقت که منو ندیده باشی
وقتی که میای سراغم به خودت رسیده باشی
دیگه من حرفی ندارم ای خدا به من نظر کن
حرفای مونده رو قلبم روی احساسش اثر کن
هر جوری دلت میخواد باش ولی خب بمون کنارم
مشکلم اینه که جز تو هیچ کسی رو دوس ندارم

آدم هی خودش رو محروم می‌کنه ؛

از خیلی آدم‌ها و چیزها تا دلتنگی گلوگیر نشه ،

دلتنگی گلوگیر که بشه بغض نیست تا راه باز کنه.

سنگین می‌شینه روی سینه و تا الی الابد جا خوش می‌کنه.

از خیابون‌ها حذر می‌کنی ، از رنگا ، بوها ، ویترین مغازه‌ها ، آدم‌های مشترک ، آهنگ‌های ستاره‌دار خاطره‌دار.

تو یه سیاره دیگه هم که باشی شروع می‌کنی تصویر سازی که اوه فلان روز فلان جا !!

یادم باشد که :

لزومی ندارد همانقدر که تو برای من عزیزی ،

من هم برایت عزیز باشم .

من از آن سوی حسرت های


                            باران خورده می آیم


                                                       شبی من باز میگردم


                                                                                شبی از جنس فرداها

                   



                شبی تنها. . .

                               به یاد تو. . .

                                           شبی با شوق دیدارت. . .

                                                                   شبی من باز می گردم

                                                                                                 شبی

خالی ام از حرف
پُرم از دلتنگی
تشویش هجرت باران
خسته ام از اندیشه ..دلگیرم از سوالات بی انتها
آلوده ام به روزمرگی

تو را گم کرده ام
انگار نیستی،نه صدایی از تو است و نه نگاهی
پس بگو چرا نمیکنی از من یادی
من برایت شده ام لحظه ای،گهگاهی
فکر نمیکنم از دوری ام آرامی
در حسرت منی و پریشانی
تو را گم کرده ام و در جستجوی توام ،تا تو را دوباره به قلبم برسانم ،
قلبم نفس میخواهد،باید قلبم را تا لحظه ی پیدا کردنت بی نفس بکشانم.
آنقدر دلم برایت پرپر زد که بی بال شد،
آنقدر گشتم و گشتم اینجا و آنجا که اینک خودم را نیز گم کرده ام.
بشنو صدایم را ،این آخرین نوای کسی است که بی تو بی صداست
ببین حالم را،این آخرین نفسهای کسی است که بی تو بی هواست
تو را گم کرده ام و تنهایی را پیدا،ای غم تو دیگر به سراغم نیا
نیستی و خیالت با من است،از خیال تو یادت در قلب من است،
از یادت ،دلتنگی به جا مانده و انتظار،بیش از این مرا بیقرار نگذار.
تو را گم کرده ام و آغوش سردم در حسرت گرمای وجودت مانده،
قلب عاشقم این قصه نیمه تمام را تا آخرش خوانده،
این خاطره هاست که در خاطر پریشانم به جا مانده.
میخواهمت ای جواهر گمشده ام،
اگر بودی و میدیدی حالم را ،میفهمی که چرا دیوانه شده ام.
فاصله ی من و تو ، دورتر از آسمان و دریا است ،
من میبارم و تو فکرت پیش ساحل است هنوز هم باور نداری که قلبم عاشق است.
تو را گم کرده ام و پیدایت میکنم،اگر تو را دیدم به اندازه تمام عمرم نگاهت میکنم

کـــجا ایــستــ ـ ـاده‌ ای؟


چــ ـ ـگونــه اسـ ـ ــت بـ ـــاد از هـــر جــهتـ ــی کـ ـــه مــی‌وزد


عــطـ ــر تـ ـ ــو را بــ ـ ـا خــ ـ ـود دارد؟


تـ ـ ـــو نـ ـــرفــته ای مــیـ ــدانم


از جـ ـ ــایی در هــمیـ ـ ـن نـزدیـ ـکی مـ ـ ــرا نـ ـ ـگاه میــکنی


فــقـ ــط مـ ـ ــن نـمیبــینـ ــمت

وقتی نگران مسیر نگاه توام

وجودم مرا به سوی نیستی پرتاب میکند

و میشکند در من کوزه ی لبریز از عشق تو

به دستان زخمی ام نگاه کن

ای کاش بند میخورد تکه های شکسته ی این عشق

گاهی آدمهایی وارد زندگیمون میشن با کلی اشتیاق و کلی علاقه...اونقدر گرم و صمیمی میشن که باورشون می‌کنیم...بعد یه روز اونهمه علاقه ناپدید میشه...مثل توده عظیم برف که وقتی آفتاب می‌تابه آب میشه و دیگه اثری ازش نیست...گوئی هرگز نبوده...و تو به خودت می‌گی تمام چیزی که باور کرده بودی توهم بوده...این روزها دوستی‌های برفی رسم جدید آدمها شده...

زندگی باید کرد !
گاه با یک گل سرخ
گاه با یک دل تنگ
گاه با سوسوی امیدی کمرنگ
زندگی باید کرد !...
گاه با غزلی از احساس
گاه با خوشه ای از عطر گل یاس
زندگی باید کرد !
گاه با ناب ترین شعر زمان
گاه با ساده ترین قصه یک انسان
زندگی باید کرد !
گاه با سایه ابری سرگردان
گاه با هاله ای از سوز پنهان
گاه باید روئید
از پس آن باران
گاه باید خندید
بر غمی بی پایان
لحظه هایت بی غم ............
روزگارت آرام ...

شک رازیست

لبخند رازیست

عشق رازیست

اشک آن شب، لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می‌گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می‌گویم

نامت را به من بگو

و دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

و قلبت را به من بده

من ریشه‌های تو را دریافته ا‌م

با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام

و دستهایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته‌ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده‌ام

زیباترین سرودها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق‌ترین زندگان بوده‌اند

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیر یافته با تو سخن می‌گویم

بسان ابر که با طوفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می‌گوید

زیرا که من ریشه‌های تو را دریافته‌ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست

حـ ـرف کمـ ـی نبـ ـود قـ ـرار ومـ ـدار عشـ ـق

امـ ـا چـ ـه فـ ـایده –

کـ ـه نفهمیـ ـم یـ ـار را!

ای روح هـ ـای نـ ـاب !

دوبـ ـاره بـ ـه پـ ـا کنیـ ـد

قـ ـدری بـ ـرای اهـ ـل زمستـ ـان

بهـ ـار را !

امروز اگر نیایی دیر میشود، سایه من از ردپای آشنای تو بر روی دلم دور میشود
وهمچنان دورتر میشود تا به آغاز فراموشی یکدیگربرسیم
و این یک آه حسرت است و این آخرین فرصت است
و اینجاست که حتی اگر در آینه بنگریم ، تصویر رخ خودمان را هم نخواهیم دید
و ما جزو آرزوهای محال میشویم و حسرت امیدهای ما را خاکستر میکند
منی که شب نشینم چگونه با خورشید باشم ؟
من حتی با ستاره ها نیز همنشین نبوده ام!
حالا تو در انتظار طلوع رویاهای خودت نشسته ای و من در انتظار اینم که
رویاهای دیروز، با دلم همراه شوند!
وقتی خیسی سرزمین چشمانم همیشگیست آمدن باران دگر آن شور را ندارد
این مرام بی مرامی ات، این وفای بی وفایی ات ، این محبت نامهربانی هایت
در حق دلم مرا مثل آتش رو به خاموشی کرده است
خیلی وقت است در دریای بی انتهای غمهایت غرق شده ام
اما تو ای شناگر ماهر مرا در حال غرق شدن هم ندیدی
چه برسد به شنیدن فریادم در زیر آب

آبـ ـی تـ ـر از آنیـ ـم کـ ـه بـ ـی رنـ ـگ بمیـ ـریم


از شیشـ ـه نبـ ـودیـ ـم کـ ـه بـ ـا سنـ ـگ بمیـ ـریم


تقصیـ ـر کسـ ـی نیسـ ـت کـ ـه ایـ ـن گوـ ـنه غریبیـ ـم


شـ ـاید کـ ـه خـ ـدا خواسـ ـت کـ ـه دلتنـ ـگ بمیـ ـریم

هیـ ـچ لحظـ ـه ای


به اندازه ی لحظـ ـه های با تـ ـو بودن شیرین نیست


لحظـ ـه ی دـ ـیدن تـ ـو


لحظـ ـه ی تمـ ـوم شـ ـدن دوری تـ ـو


لحظـ ـه ی عاشقـ ـانه ی مـ ـن


لحظـ ـه ی گرفتـ ـن دستهـ ـای پـ ـر مهـ ـرت


لحظـ ـه ی بـ ـا تـ ـو بـ ـودن


در کـ ـنار تـ ـو بـ ـودن..

کاش می شد ،روزه سخت سکوت

را، به آغاز سخن، افطار کرد...

کاش می شد ،با پلی از غم گذشت

تا در آنسوتر، ترا دیدار کرد...

کاش می شد ،جسم منحوس فراق

تا ابد ،صد مرتبه بر دار کرد...

کاش می شد ،قایقی از جنس کوه

ساخت،با موج قدر پیکار کرد...
 
کاش می شد ،رفت تا اوج فلک

این قفس،زنجیر را انکار کرد...

کاش می شد ،نغمه ای شد در گلو

مثل بلبل ،بر لب منقار کرد...

کاش می شد ،لحظه ای پروانه وار

گرد شمعی ، بال و پر،ایثار کرد...

کاش می شد، با تمرکز،با دعا

روح و جسمی در کنار،احضار کرد...

کاش می شد، انعکاس جمله ای

را میان دره ای ،اصرار کرد...

کاش می شد ،از میان واژه ها

واژه ای را دائما تکرارکرد...

کاش می شد، کنج زندان سکوت

با شهامت، عشق را،اقرار کرد

آدم همیشه دنبال قطعه ای گم شده است،

عشق، غرور، دیوار، فاصله، مرگ و …
هر روز شاید ده ها رنگین کمان در دهان ما نطفه می بست
و بیرنگی کمیاب ترین چیز ها بود!!!

اگر عشق ارتفاع داشت،
من زمین را زیر پای خود داشتم
و تو هیچگاه عزم صعود نمی کردی
آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها به تمسخر می گرفتی!!!
اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت، عاشقان سکوت شب را ویران می کردند
اگر براستی خواستن توانستن بود، محال نبود، وصال!
و عاشقان که همیشه خواهانند، همیشه می توانستند تنها نباشند!!!
اگر گناه وزن داشت، هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد…
تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی، و من شاید، کمر شکسته ترین بودم!!!
اگر غرور نبود، چشمهایمان به جای لب هایمان سخن نمی گفتند
و ما کلام دوستت دارم را ، میان نگاه های گهگاهمان جستجو نمی کردیم!!!
اگر دیوار نبود، نزدیک تر بودیم، همه وسعت دنیا یک خانه می شد
و تمام محتوای یک سفره، سهم همه بود و هیچ کس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمی شد!!!
اگر ساعت ها نبودند، آزادتر بودیم…
با اولین خمیازه به خواب می رفتیم و هر عادت مکرر را
میان بیست و چهار زندان حبس نمی کردیم!!!
اگر خواب حقیقت داشت، همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز، لبریز از ناباوری بودم!
هیچ رنجی بدون گنج نبود، اما گنجها شاید، بدون رنج بودند!!
اگر همه ثروت داشتند، دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند
و یک نفر در کنارخیابان خواب گندم نمی دید، تا دیگری از سر جوانمردی
بی ارزش ترین سکه اش را نثارش کند…
اما بی گمان صفا و سادگی می مرد، اگر همه ثروت داشتند!!!
اگر مرگ نبود، همه کافر بودند و زندگی بی ارزش ترین کالا بود!!!
ترس نبود، زیبایی نبود، و خوبی هم شاید!!!
اگر عشق نبود، به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟!
کدامین لحظه نایاب را اندیشه می کردیم؟!
و چگونه عبور لحظه های تلخ را تاب می آوردیم؟!
آری بی گمان پیش از اینها مرده بودیم، اگر عشق نبود!!!
اگر کینه نبود، قلب ها تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند!!!
من با دستانی که زخم خورده توست، گیسوان تو را نوازش می کردم
و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم، به یادگار نگه می داشتی
و ما پیمانه هایمان را درشب های مهتابی به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم!!!

مبادا ازم دلگیر بشی!!!

چقدر آزار دهنده است!!!

تو خوبی اما منه بد... عادت نکردم به خوشی

جه بد میشه اگه تو هم... اونی که میگی نباشی

خب عیبی نداره...



همش باید ملاحظه ی ترا بکنم ...

من می مونم و یاد خاطره ها و نوشته های از تو بجا مانده...

دلگیر نشو عزیزم... دیگه هرگز از مقابلت در نمیام...

برات میگم که... خاطره هات برام کافیه...

خاطره های ترا بیاد میآورم...

فقط با یاد آنها زندگی میکنم...

و آنها را در خاطرم نگه میدارم...



پس آنها را واسه ام زیادی نبین... ازم نخواه که نداشته باشم

مدتها با بهترین دوستی و عاشقی نسبت به هم زندگی میکردیم..

تمام آهنگهای غمگین... ترا بخاطرم میآورند..

بال و پرم را شکستی, نه جایی... نه مکانی, بی پناهم, تنهام

غریب شدم... ضعیف شدم... دیگه به خاک گور میاندیشم

پس فراموش نکن دنیا فانیه, ابدی نیست

جانی که خدا داده دوباره میگیره...

خودت بگو... من چگونه ترا فراموش کنم...

تا زمانیکه جان در بدن دارم..

آیینه پرسید که چرا دیر کرده است

نکند دل دیگری او را اسیر کرده است

خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است

تنها دقایقی چند تاخیر کرده است

گفتم امروز هوا سرد بوده است

شاید موعد قرار تغییر کرده است

خندید به سادگیم آیینه و گفت

احساس پاک تو را زنجیر کرده است

گفتم از عشق من چنین سخن مگوی

گفت خوابی , سالها دیر کرده است

در آیینه به خود نگاه می کنم , آه

عشق تو عجیب مرا پیر کرده است

راست گفت آیینه که منتظر نباش

او برای همیشه دیر کرده است …

دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم
درد دل خواهم کرد بی هیچ کلامی...
در آغوشت قرار خواهم گرفت بی هیچ کلامی
در آغوشت خواهم ماند بی هیچ کلامی
عشق من تو باش نه برای اینکه در این دنیای بزرگ تنها نباشم.تو باش تا در دنیای بزرگ تنهاییم تنها ترین باشی..

همیشــــ ـــ ـه از آمدن ِ نــ بر سر کلماتــــــ ـــ ـ مـی ترسیــدَم !

نـ داشتن ِ تو ...نـ بودن ِ تو ...

نـ ماندن ِ تو ...

کــاش اینبــار حداقل دل ِ واژه برایــــ ـــ ـم می سوختـــــ ـــ ـ

و خبــری مـی داد از

نـ رفتن ِ تـــو ..

وقتی دچار میشوی

میمانی و یه حس دل گُندگی

که وسعتش شده است به اندازه ی تمام دنیا

و دلت میخواهد

هرکه از دم دستت رد میشود محبت کنی و دوست بداری

وقتی دچار میشوی

میگردی دنبال مقصرهای تمام این دلدادگی

میگردی دنبال علتها

میگردی تا بدانی چشم تورا دچار کرد یا دل

و میمانی و تمام پرسشهای بی پاسخ و هزار پاسخ

وقتی دچار میشوی

اول تردید جانت را پرمیکرد

شک میکنی به تمام لبخندهایت

شادیهایت

به طپشهای قلبت که دیگر دست خودت نیست که آرامش کنی

پر شده ای از او  ونمیدانی چه باید بکنی

وقتی دچار میشوی

روز بروز تغییر میکنی

آدمی دیگر میشوی

و حس میکنی تازه آدم شده ای

وقتی دچار میشوی

آرام میشوی مهربان میشوی با گذشت میشوی

وقتی دچار میشوی

نگاهت تازه میشود احساست هوایی میخورد و بهاری میشوی

چقدر شیرین میشود لحظه ها

چقدر سخت میشود ماندن در دچارگی

و این نوبت عاشقی توست

ببین چه میکنی....